Για άλλη μια φορά, η ηγεσία του Υπουργείου
Παιδείας δείχνει ότι αντιμετωπίζει τα ζητήματα της Ειδικής Εκπαίδευσης
αποσπασματικά, με ελλιπή σχεδιασμό και απίστευτη προχειρότητα. Το περίφημο
πολυνομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας επιβεβαιώνει στο έπακρο τον χαρακτηρισμό
του ως νομοσχέδιο «κουρελού» καθώς οι 14 (!!) διατάξεις του άρθρου 47, που
περιλαμβάνονται στο κείμενο που κυκλοφόρησε, διέπονται από μία φιλοσοφία τύπου
«κόψε - ράψε» αδυνατώντας να δώσουν ουσιαστικές και ολοκληρωμένες λύσεις στα
τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ευαίσθητος και πολύπαθος χώρος της
Ειδικής Εκπαίδευσης.
Παρά το γεγονός ότι κάποιες από τις
διατάξεις του πολυνομοσχεδίου (π.χ. ρύθμιση ζητημάτων παράλληλης
στήριξης-συνεκπαίδευσης, μέγιστος αριθμός μαθητών σε τμήμα στο οποίο φοιτούν
και μαθητές με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες) δείχνουν να
κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση, οφείλουμε να υπενθυμίσουμε στους ιθύνοντες
του Υπουργείου Παιδείας ότι η Ειδική
Εκπαίδευση βρίσκεται σήμερα σε οριακό σημείο. Τα ειδικά σχολεία λειτουργούν
τα τελευταία χρόνια τα περισσότερα αποκλειστικά με αναπληρωτές εκπαιδευτικούς,
πολλά τμήματα ένταξης παραμένουν κλειστά από την αρχή του σχολικού έτους, οι
λιγοστές σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες παράλληλες στηρίξεις «σπάνε» σε 2
και 3 σχολεία για να «καλύψουν» τα κενά, οι λίστες αναμονής στα ΚΕΔΔΥ
μεγαλώνουν διαρκώς χρονιά με τη χρονιά, οι γονείς αναγκάζονται να βάζουν βαθιά
το χέρι στην τσέπη και αυτά είναι μόνο
μερικά από τα αποτελέσματα των μνημονιακών πολιτικών που εφαρμόστηκαν τα τελευταία
χρόνια και έπληξαν καθοριστικά την Ειδική Εκπαίδευση.